ఇంట్రోవెర్ట్ అంతరంగం

నా గతం.

నా వ్యక్తిగతం.

ఎవరికీ వినిపించని నా స్వగతం.

వర్తమానపు పొరల్లో...గుండె లోతుల్లో...పాతిపెట్టిన మనోగతం.

జీవితగమనం లో ప్రతి అపజయం ఓ ఆశనిపాతం

ఒక్కోసారి అవుతుంది తట్టుకోలేని శరాఘాతం.

తనని / తాను ప్రేమించే మనిషికి తన ప్రేమని తెలియపరచటం చేతకాదు.

తనని/తను ద్వేషించే వారికి దూరమవటం కూడా చేతకాదు.

కష్టాల్లో, బాధల్లో, ఎందుకు నవ్వు వస్తుందో తెలియదు.

ఊహించని విధంగా మంచి జరిగినా..సంతోషం కలిగినా.. కన్నీళ్లు ఎందుకోస్తాయో అంతకంటే తెలియదు.

మనుషుల మధ్య తిరుగుతున్నా ఏదో తెలియని ఒంటరితనం.

ఒంటరిగా ఉన్నా జనం మధ్య ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్న లాంటి ఫీలింగ్.

తనకేం కావాలో తనకే తెలియని సందిగ్ధ మానసం.

తెలియచెప్పే మనసు కోసం, మనసున్న మనిషి కోసం, ఆ మనిషి స్పర్స కోసం, తన అన్వేషణ అనంతం.

దీన్ని ఐరనీ అనాలో లేక ఎలిజీ అనాలో తెలియదు.

అది పందొమ్మిదివందల నలభైతోమ్మిదవ సంవత్సరం,జూలై నెల తొమ్మిదో తారీఖు.
ఆరోజున ఈ భూమ్మీద ఇద్దరు మనుషులు పుట్టారు.(అంటే ఇంకెవరూ పుట్టలేదని కాదు.నాకు తెలిసినంత
వరకూ అని.)
అంటే వాళ్ళిద్దరూ ఒకే రోజు,ఒకే సమయం లో,ఇంకా చెప్పాలంటే,ఒకే నక్షత్రం లో పుట్టారు.
అలా అరవై ఏళ్ళు గడిచాయి.
ఈ అరవై ఏళ్లలో ఒకడు అనామకుడైతే , మరొకడు అంతెత్తున ఎదిగిపోయాడు. అధినేత అయ్యాడు. ఏకంగాముఖ్యమంత్రే ఐపోయాడు.
అయితే ఏమిటి? సో వాట్? అని విసుక్కోకండి.
ఆ అధినేత , నిన్న, అంటే సెప్టెంబర్ రెండో తారీఖున ఒక ప్రమాదం లో దారుణంగా, భయానకం గా ,అతిదయనీయమైన పరిస్తితి లో మరణించాడు.
ఆ మరణించినవ్యక్తి ఎవరో కాదు! డా. వై .ఎస్.రాజశేఖర రెడ్డి.
ఇకపోతే రెండో వ్యక్తి ..అంటే అనామకుడు ఎవరో కాదు..నేనే!
అందుకే ఈ సంగతి నా అ.ఆ లో (అనామకుడి ఆలోచనలు) చోటు చేసుకుంది.

కొసమెరుపు: నిర్దోషులు అయినా.. నిస్సహాయులైన జనం న్యాయం కోసం హాహాకారాలు చేస్తుంటే, కీ.శే.ముఖ్యమంత్రి గారు తరచూ వినిపించే సుభాషితం అనామకుడి చెవుల్లో గింగురు మంది . "చట్టం తన పని తాను చేసుకు పోతుంది."
అనామకుడు తనలో తాను గొణుక్కున్నాడు.
"దేవుడు తన పని తాను చేసుకు పోతున్నాడు."